Door: Eddy Coenmans

In deze rubriek worden we geholpen door de gouden pen van voetballiefhebber en oud-voetballer Eddy Coenmans, die zich inmiddels heeft aangesloten bij de kern van de Culemborgse Velden. Wie zaalvoetbal zegt, zegt Eddy Coenmans. Vele doelpunten scoorde hij voor Coenmans Metalen en de Chopinplein-boys, het lijkt een eeuwigheid geleden. Coenmans is tegenwoordig schrijver/auteur en schiet de Culemborgse Velden te hulp als het gaat om een stuk historie. De eerdere edities van zijn bijdrage gingen over niemand minder dan Joop Grevinga, Bram Bosch en Marco van Overbeek. In deze editie duikt Eddy de geschiedenis in met Jacky Quintana. Aan de zijde van Eddy Coenmans onze eigen Mo el Fikri.

Ieder interview begint met een ijsbreker. In dit geval betrof het een actie waar Jacky aanwezig was bij een jeugdtraining van de interviewer. Het C-elftal van Focus’07 liep er soms verloren bij omdat ze te hoog waren ingedeeld. Tijdens één van de trainingen in april 2012, besloten beiden om chocolade eieren te verstoppen op het hoofdveld.  Die moesten de spelers gaan zoeken. Nog nooit hadden ze blije spelers zo snel over een veld zien rennen om naar de chocolade eieren te gaan zoeken. Een mooi voorbeeld van het motiveren van een elftal.

Jacky Quintana is geboren in 1957 in de regio Asturias (Asturië) in het mooie plaatsje Parres (Llanes) aan de Golf van Biskaje. De familie had weinig met de voetbalsport.  In de jaren ‘60 verhuisde hij met zijn ouders naar Utrecht naar de wijk Witte Vrouwen. Inmiddels is hij 60 jaar in Nederland. Zijn vader ging als gastarbeider bij de Nederlandse Spoorwegen werken. De bedoeling was om drie jaar in Nederland te blijven, maar ze bleven uiteindelijk toch in Nederland wonen.

Jacky ging op zijn 12^e jaar voetballen. Eerst bij Casa de Espana, een Spaanse Club in Utrecht en DSO/Ultrajectum ook uit Utrecht. Jacky speelde op iedere beschikbare positie, zelfs als keeper. Door blessures werd hij gedwongen te stoppen. Hij haalde zijn scheidsrechters-diploma bij de KNVB aan de Biltstraat in Utrecht. Hij werd amateur scheidsrechter en presteerde het om op een aantal bekende toernooien te fluiten, waaronder Torneo Ramón de Carranza in Utrecht en Rotterdam. Bekende Spaanse en Nederlandse profspelers deden daar toen aan mee.

In 1988 ging hij in Culemborg wonen. Hij was werkzaam in de Pizzeria Santa Lucia en woonde boven “De Kroeg”. In hetzelfde jaar leerde hij zijn vrouw Marriet kennen, waarmee hij uiteindelijk ging trouwen in 1990.. Inmiddels woont hij al 37 jaar in Culemborg maar voelt hij zich nog steeds een Utrechts schoffie.

Real Madrid is de voetbalclub van zijn leven, sinds 1971. “Real Madrid is een topclub en de beste voetbalclub van de wereld.  “Kom je uit de regio Gijón dan kun je niet voor Barcelona zijn, vraag dat nooit aan een Spanjaard uit het noorden”.

Als trainer en coach begon hij bij SV Fortitudo met de F’jes en daarna bij Vriendenschaar ook  de F’jes. Uiteindelijk werd hij  later assistent trainer van het vrouwenelftal van Forti. In café De Ster in Culemborg werd hij daar voor gevraagd. Dat gebeurde voor het seizoen 1995-1996. Het elftal werd 2^e en kreeg de 3^e prijs voor de beste sportploeg van dat seizoen. Na het vertrek van de hoofdtrainer aan het einde van dat seizoen, werd Jacky de hoofdtrainer. Met dat vrouwenelftal werd hij uiteindelijk kampioen.

Jaren later kwam Jacky bij Focus’07 terecht, dankzij zijn zoon Jordy die van Vriendenschaar naar Focus’07 ging. Daar trainde hij niet alleen de jeugd en de vrouwen. Ook trainde en coachte hij in 2015 een “bijzonder” jeugdelftal. In het voorjaar van hun eerste seizoen voorspelde Jacky dat zijn elftal kampioen zou worden. Jeroen Piek was daarbij zijn assistent. Mensen van Focus vonden dat Jacky die voorspelling niet kon doen. Maar Jacky was er heilig van overtuigd en beloofde ook een verrassing.

Hij zorgde er na het kampioenschap voor dat zijn spelers bij een wedstrijd van FC Utrecht met de spelers van FC Utrecht het veld op mochten lopen. Jacky was er trots op dat FC Utrecht dit wilde organiseren voor dat elftal in de thuiswedstrijd tegen Feijenoord. Een moment om nooit te vergeten en het leukste wat hij in zijn voetbal carrière heeft mee mogen maken. “Hier doe je het uiteindelijk voor. Na de toernooien die ik heb mogen fluiten, was dit het mooiste moment, zeker voor die jongens”.

Jacky heeft nog geen idee of hij iets zou willen doen binnen de voetballerij, gezien zijn blessures.
Wie weet wat de toekomst hem gaat brengen.