Circus VVON tuigt de tent weer op.
Afgelopen week kon ik me niet langer inhouden. De situatie rondom de VVON de vakbond voor oefenmeesters in Nederland vroeg om woorden. In mijn nieuwste column geef ik mijn ongezouten mening, stel ik vragen die ertoe doen, en spreek ik me uit voor het vak en de mensen die het dragen.
VVON of VVPN? Hoog tijd om de poppenkast af te breken
Jawel hoor, het is weer zover: de VVON Awards. De uitreiking waarbij zes amateurtrainers, één per district, worden bekroond tot ‘Beste Trainer van het Seizoen’. Klinkt als een eer, een groot moment voor het amateurvoetbal. Maar zoals we op de Culemborgse velden zeggen: het blijft een gezellige poppenkast met een hoog ‘ons-kent-ons’-gehalte.
Want laten we eerlijk zijn: de VVON Awards zijn geen ode aan vakmanschap, maar eerder een wedstrijdje wie de dikste spelersportemonnee heeft. Je zou bijna denken dat de VVON stiekem is veranderd in de VVPN, de Vakbond Vereniging Penningmeesters Nederland. Hoe groter je budget, hoe groter je kans op een nominatie. Sommige ‘amateurclubs’ draaien namelijk op bedragen die niet zouden misstaan in de Keuken Kampioen Divisie.
Dat je UEFA A moet hebben, is logisch. Maar dat je ook een selectie vol halfprofs moet hebben om mee te dingen? Dat is zuur. Want talloze fantastische coaches met hetzelfde diploma, die met minimale middelen elke week topsport bedrijven, vallen buiten de boot. Trainers die het moeten doen met een elftal vol werkende vaders, een spits die overdag heftrucks verkoopt en een rechtsback die ’s avonds vakken vult ,dus niet zijn zakken presteren wekelijks op het scherpst van de snede. Maar blijkbaar is dat niet chique genoeg voor een award.
Tussen 9 en 15 mei kunnen leden stemmen op één van de drie genomineerden per district. De uitnodiging komt per mail, dus check vooral ook even je spamfolder. VVON-mails verdwijnen sneller dan een scheidsrechter na een verloren derby. Drie dagen later volgt een reminder, voor wie het gemist had tussen de nieuwsbrief van de tennisclub en de kortingsactie van de bouwmarkt.
Op 30 mei is de feestelijke ontknoping tijdens het VVON-congres. Verwacht nette pakken, applaus op commando en speeches vol holle voetbalclichés. “De jongens hebben het gedaan.” “Teamgeest was de sleutel.” En mijn favoriet: “We hebben hier met z’n allen keihard voor gewerkt.” Ja, vooral de penningmeester.
Ondertussen staat de trainer van een tweede klasser die zonder budget en zonder PR-afdeling zijn team wekelijks laat knokken voor elke meter gewoon anoniem langs de zijlijn. Regenjas aan, bidon in de hand, en hopen dat de linksbuiten niet in de file staat of de avond ervoor niet te laat heeft gemaakt.
Gelukkig is er ook goed nieuws. De Special Award gaat dit jaar naar Thomas Duivenvoorden, hoofdtrainer van Quick Boys, vanwege zijn knappe prestaties in de KNVB-beker. En terecht. Als je met een team vol amateurs profclubs aan het wankelen brengt, verdien je meer dan een bloemetje. Een zeldzaam geval waarin prestatie echt boven status gaat. Hulde.
Voor volgend jaar daarom een suggestie aan de VVON. Als je echt een eerbetoon aan het amateurvoetbal wilt organiseren, laat dan ook trainers van lagere klassen meedoen. Mensen die met passie, creativiteit en één markeringsshirt per vier man het maximale uit hun selectie halen. Dat zijn de helden van het veld. Niet de laptopcoaches met drie assistenten en een data-analist op de bank.
Waarom niet indelen op budget in plaats van niveau of regio? Dan weet iedereen dat de trainer van IJsselmeervogels niet wordt vergeleken met de trainer van SV Urk, die het met eigen jongens moet doen in plaats van een bij elkaar gekocht elftal van een half miljoen.
Waar blijven de echte volkshelden van het amateurvoetbal? Trainers als Emanuël Sluis van LRC, Alain Hijman van vv Tricht, Mohammed “CoCo” Fares van Patria en Jacob van Zanten van Asperen verdienen een podium. Niet vanwege hun cv, maar vanwege hun impact. Omdat zij het amateurvoetbal nog ademen zoals het bedoeld is: met passie, strijd, humor, een trainingsjas uit 2013 en een gehaktbal na afloop.
Dus VVON, tijd voor verandering. Geef deze verkiezing terug aan het volk. Maak er een viering van die draait om wat echt telt in het amateurvoetbal: regen, inzet, karakter en een coach die zelfs bij een 3-0 achterstand nog schor staat te coachen. Genoeg poppenkast. Tijd voor echt vakwerk.
