Maandelijkse Column Culemborgse Velden El Toro
Juni 2025
(Het positieve effect van een leermeester)
Ik ken klasgenoten wiens vader ook een voetballer was. Die voetballende vader leerde zijn voetballende zoon een paar trucs. Hij gaf hem advies over hoe hij de voetbalsport het beste kon beleven. De vader werd gezien als een soort leermeester. Tijdens voetbalpartijtjes op school of in de wijk, kon je het verschil soms goed zien. De jongens en meisjes die geen voetballende vader of moeder hadden, hadden vaak een minder goed gevoel met een voetbal. Jongens en meisjes die van hun eigen vader en/of moeder voetballes gehad hadden, lukte het vaak wat beter om iets goeds met een bal te doen.
Ik behoor helaas tot de categorie die het niet moest hebben van een vader met geduld. Geduld om het mij goed uit te leggen. Ik raakte vanaf de F tot aan de D-jeugd veel meer gras dan een voetbal. Pas in de C-jeugd gaf een trainer mij een opdracht: “Neem een tennisbal en ga daar in de woonkamer rond de eettafel dribbelen”. Die positieve woorden raakte mij meteen. Het was het begin van mijn begrip over wat ik allemaal zelf kon bereiken. Diezelfde avond nog, dribbelde ik om de ovale eettafel. Links en rechts, met de binnen en buitenkant. Maar nog wel met mijn hoofd op die tennisbal gericht.
Een seizoen later kwam er een nieuwe trainer die mij tijdens zijn tweede training vertelde, dat ik op maar over de bal moest kijken. Dat had ik nog niet eerder gehoord en er ging een wereld voor me open. Stap voor stap leerde ik er steeds meer bij van deze 1e elftal speler. Toen hij mij ook leerde hoe ik een bal kon afschermen, voelde ik dat ik er een machtig wapen bij had gekregen. Ik was hem er enorm dankbaar voor dat hij mij dit vertelde. En ik was er trots op dat ik het goed onder de knie had gekregen. Tijdens 1 op 1 duels was ik vrijwel onverslaanbaar, zelfs de wat oudere jeugd kreeg mij niet opzij. In een partijspel kwam mijn tegenstander erachter dat ze slimmer moesten zijn, wilde ze de bal van mij af kunnen pakken.
In de jaren daarna ontmoette ik een aantal leermeesters. Die mij op een pleintje of op een stukje grasveld de kneepjes van het voetbal vak bij brachten. Zo was er een speler van Vriendenschaar die mij de hardheid van de duels bij bracht. Een speler van Culemborg’67 leerde mij een paar pass – en traptechnieken. Dat gebeurde meestal in de avonduren als ik zelf al bezig was op straat om mijn vaardigheden te ontwikkelen. Soms deed ik dat ook op een veld bij een school. Dan oefende ik zo goed als ik kon en had ik regelmatig een paar mensen als stille getuigen van mijn arbeid.
In de A-jeugd hadden we heel kort een jeugdtrainer en die leerde ons kappen en draaien. Dat vond ik zo mooi om te beleven, dat ik nieuwsgierig was geworden naar de oorsprong van die voetbalkunsten. Ik kwam uit bij Wiel Coerver. Zodra het mij lukte, kocht ik zijn boeken en videobanden en keek mijn ogen uit. Wat was dat voor een bijzondere oefenstof! Een andere wereld die voor mij open ging. En zo leerde ik van trainers, coaches en leermeesters die ik in mijn leven tegen kwam.
Ik besefte pas bij de senioren hoe belangrijk het was om een goede trainer voor de groep te hebben staan. En hoe die trainer het beste zijn visie op het elftal los kon laten. Hoe leg je een speler uit wat de beste manier is om een vrije trap te nemen? Hoe zorg je er als trainer voor dat je elftal als één geheel dezelfde kant op gaat qua tactiek? Geef je een speler de ruimte om een eigen beslissing te nemen tijdens een wedstrijd? En wat heeft dat voor gevolgen zowel tijdens als na die wedstrijd? Zaken waar een trainer rekening mee moet houden en waar hij iets positiefs mee kan doen. Ook al is hij daar misschien niet altijd mee bezig.
Als je geen al te beste trainer hebt dan gaan spelers veel vragen stellen. Ze gaan twijfelen aan jouw aanwezigheid en daarnaast nemen ze ondoordachte beslissingen. Zowel tijdens de training als ook in een wedstrijd. “Ik keek toch over de bal?!”, is dan het boze antwoord op de opmerking van de trainer om eerst te kijken voor de pass. Er zijn spelers die dan een deel van het geleerde, misbruiken om een trainer in diskrediet te brengen. Teamwork is dan ver te zoeken en het elftal zakt verder weg in het moeras der wanhoop.
Er zijn spelers zoals ik die respect hebben voor een trainer. Een trainer die de moeite heeft genomen om mij iets bij te brengen. Op technisch en/of tactisch vlak. Er zijn spelers die me jaren later aanspreken en zeggen: ‘Dankzij u heb ik die goede beslissing in mijn privéleven genomen”. Ik zal dan als trainer iets gezegd moet hebben over de houding en beleving die je zou moeten hebben om succesvol te kunnen zijn. De bedankjes doen mij goed en ik hoop dat trainers ook beseffen, hoe waardevol ze kunnen zijn bij het verdere verloop van de carrière van een speler.
Ik heb een schreeuwende coach gehad. Ik heb een schreeuwende trainer gehad. Van beiden heb ik weinig opgestoken. Behalve dan dat ik me voornam om niet te worden zoals zij. Ik heb ook in het dagelijkse leven meer aan mensen die mij de ogen openen. Dan zij die menen dat het alleen met kritiek en wraak is op te lossen. Ik heb meer aan mensen met wie ik prettig kan samen werken en van wie ik kan leren. Zoals ik ook graag mensen om me heen heb die graag van mij willen leren. Dan bereiken we samen veel meer. Dank aan alle trainers van wie ik het beste van het voetbal heb mogen leren. En waardoor ik de kans heb gekregen om het met plezier uit te voeren.
El Toro
