Mo Fikri slijpt de messen

Met een ongeëvenaarde passie voor het voetbalspel en een analytisch oog dat niets ontgaat, verwelkomen we per vandaag ‘Het woord van Mo’. Mo volgt het voetbal in de regio Culemborg al jaren op de voet en weet als geen ander wat er speelt op en rond de velden. Of het nu gaat om tactische keuzes, individuele prestaties of het beleid achter de schermen – Mo analyseert en schuwt de kritische noot niet. Betrokken en scherpzinnig. Verwacht van hem geen schoolkrantverhalen, maar scherpe observaties en eerlijke beoordelingen van wat er goed én fout gaat bij de lokale voetbalclubs. De Culemborgse Johan Derksen is klaar voor het nieuwe seizoen!

”Eindelijk”. De eerste editie van de Culemborg Cup. Een toernooi waar de drie grootste clubs uit onze stad elkaar niet kunnen ontlopen. Waar we stoppen met betekenisloze oefenwedstrijden tegen vierde garnizoenen uit Kerkdriel & Velddriel en waar het eindelijk weer ergens om draait: eer, prestige en een tik op de neus van de buurman.

Laat me duidelijk zijn: ik vind dit een uitstekend initiatief. Niet alleen omdat het de rivaliteit aanwakkert en supporters dichter bij de club brengt, maar vooral omdat de ploegen er sportief beter van worden. Want als je serieus werk wilt maken van een nieuw seizoen, dan begin je niet met gezapige potjes tegen elftallen waar de warming-up meer weerstand biedt dan de tegenstander. Nee, dan test je jezelf tegen die gasten die je tegenkomt in de supermarkt, op het schoolplein en op zaterdagavond in de kroeg. Dát doet pijn, en pijn maakt beter.

Laten we niet om de hete brij heen draaien: het Culemborgse voetbal heeft een slecht seizoen achter de rug. Fairplay was volledig kansloos en degradeerde als figurant. Vriendenschaar had de plicht om te promoveren en kwam niet eens in de buurt van de nacompetitie. En Focus07? Dat kabbelde kleurloos door de competitie heen, zonder ooit echt op te staan. Er is niet geleverd. Punt.

Maar kijk, een nieuw seizoen betekent ook: nieuwe kansen. En wat mij betreft moeten de drie Culemborgse clubs deze Cup aangrijpen als startschot van eerherstel. Fairplay heeft in juli al even laten zien waartoe het in staat is door Focus07 met 6-0 af te drogen. Een oorwassing van jewelste, die ongetwijfeld nog na-echoot in de kleedkamer van Focus. Maar juist dát maakt dit toernooi interessant. Want hoe reageer je op zo’n afstraffing? Wat toon je als je zelf met de rug tegen de muur staat? Voor de trainers een cadeautje, voor het publiek een genot.

Focus07 heeft zich versterkt en mag geen excuses meer aandragen. Drie goede aanwinsten moeten voldoende zijn om mee te doen om promotie – maar dan moet het spel ook daar naar zijn. Vriendenschaar heeft het materiaal, de organisatie én de achterban om eindelijk eens stappen te zetten. Het mag allemaal wel wat minder aardig, wat minder voorzichtig. Promotie is geen ambitie meer, maar een plicht. Alles minder dan dat is tekortschieten.

En Fairplay? Die zijn, als ze compleet zijn, favoriet voor de Culemborg Cup. Ze hebben aanvallend vermogen in huis met jongens als Martina, Aamri en Ahmidout. Creativiteit, snelheid, gogme. Maar ook daar geldt: een goede oefenwedstrijd maakt nog geen kampioen. De Cup moet gewonnen worden op scherpte, discipline en teamgeest.

De outsiders? Leerdam Sport en BRC kunnen zomaar verrassen. Dat zijn ploegen met voetbalvermogen, en in een poule van drie kun je je geen misstap veroorloven. RKTVC ken ik minder goed, maar ook zij zullen met een mes tussen de tanden komen. Deze clubs komen niet voor de gezelligheid naar Culemborg, laten we daar niet naïef over doen.

Zelf kijk ik naar individuele spelers. Kan Gil van Beurden het waarmaken bij Focus07? Is hij écht de man die het verschil gaat maken in de vierde klasse E, of blijft het bij flarden? En wie staat er op als het moeilijk wordt? Want dat is uiteindelijk het verschil tussen winnen en verliezen. Tussen kleurloos blijven of opstaan.

Laat dit toernooi geen verplicht nummertje zijn, geen mooie foto voor op de sociale kanalen. Laat het een signaal zijn. Culemborgse ploegen moeten zich opnieuw bewijzen. Niet alleen tegenover elkaar, maar ook tegenover zichzelf.

Het is simpel: Meedoen is niet voldoende. Er moet gewonnen worden. Lachen doen we wel bij de kapper.