Maandelijkse Column Culemborgse Velden
Mei 2025
Een ingezonden column van een anonieme voetballiefhebber staat op u te wachten. De man, met de nickname ‘El Toro’ doet maandelijks zijn verhaal over bijzondere zaken in het voetbal. We trappen vandaag af met een column over de wil om er helemaal voor te gaan.
Met nog een paar minuten te gaan. Niemand van ons wilde deze finale verliezen. Een groot deel van het aanwezige publiek stond aan onze kant. Mensen die we nauwelijks kenden, moedigden ons team vanaf de tribune boven ons aan. Dat was vreemd en werkte toch ook positief op onze wil om te winnen. Duels werden op het scherpst van de snede uitgevochten. We pepten elkaar op als er momenten waren waarop het even iets minder goed ging. In de passing of in de afronding. Of er slipte toch een tegenstander door onze solide verdediging. Dan hadden we altijd nog een keeper waar we op konden vertrouwen. We blokten de schoten op ons doel, we waren scherp op de momenten dat we kansen roken. We roken niet alleen kansen maar ook de geur van de cacao die afkomstig was van de fabriek een paar kilometer verderop. In een omgebouwde Romneyloods scoorde onze onberekenbare spits uit het niets de winnende treffer. Het publiek klapte na het fluitsignaal van de scheidsrechter. En wij renden naar elkaar toe voor een klein groepsfeestje in het midden van de zaal. Het zien van de 1e prijs en de vijf kilo wegende wisselbeker, gaf iedere speler en begeleider een kick. Een fijn gevoel wat nog dagen binnen het team bleef hangen. Daar deden we het als team uiteindelijk ook voor. Met de wil om er helemaal voor te gaan.
Nu was dit een zaaltoernooi in Wormer maar het had evengoed een wedstrijd op een doordeweekse dag van een eredivisie club kunnen zijn. Wat ik afgelopen week hebben kunnen zien, heeft in sommige opzichten weinig meer met voetbal te maken. Ik zal u ook uitleggen waarom ik dat vind. Sta je na jaren dromen en hard werken eindelijk op dat voetbalveld, omringd door honderden supporters, dan mag ik als voetballiefhebber bepaalde eisen en wensen hebben. Voetbal is immers voor het grootste deel een show om mensen te vermaken. Als ik zie dat het dik betaalde voetballers ontbreekt aan enige inzet en beleving, dan vraag ik me af waarom ze überhaupt op die grasmat aanwezig zijn. Als profvoetballer heb je een voorbeeld functie, zowel binnen als buiten de lijnen. Heb dan in ieder geval de intentie om je eerste duel te winnen. Laat in ieder geval je supporters zien dat je wil vechten voor een bal. Wees dat voorbeeld voor strijd zodat ook je ploeggenoten dat gevoel gaan krijgen, als ze dat aan het begin van de wedstrijd nog niet hadden. Heb die wil om er helemaal voor te gaan.
Generatie Z (geboren tussen 2001 en 2015) is volgens diverse enquêtes een generatie wiens favoriete sport, voetbal is. Misschien wat meer om naar te kijken dan om zelf te beoefenen. Het is ook een generatie die opgegroeid is met online gamen en sociale media. Terwijl ik als voetballer uit generatie X (geboren tussen 1956 en 1970), veel meer energie haal uit doorpakken en winnen. Het zal voor een trainer en coach uit mijn generatie niet eenvoudig zijn om een elftal te coachen wat voornamelijk uit Z-spelers bestaat. Die hebben nu eenmaal een andere mentaliteit. Daar waar ons X-spelers al in de jeugd werd geleerd om de directe tegenstander een eerste voetbaltik uit te delen (lees: die gaat over de reling), kent een Z-speler dit niet of nauwelijks. Het zal dan ook extra hard werken worden voor een trainer/coach uit de Generatie X om Z-spelers de juiste voetbalmentaliteit bij te brengen. Naast de vaak ontbrekende voetbal intelligentie.
Begin je bij een Z-speler over communicatie binnen het elftal tijdens een training of wedstrijd, dan zouden ze die het liefst met oortjes in willen beleven. Heb je kritiek over het vertoonde spel of de inzet tijdens de training, dan volgen er al snel filmpjes op diverse soorten media. Voor je het weet heb je een hashtag aan je voetbalbroek en sta je als trainer/coach binnen de kortste keren in een kwaad daglicht. En kun je ook aan overbezorgde X-ouders uitleggen waarom je er voor hebt gekozen om hun dochter of zoon te laten opdrukken tijdens een trainingsoefening. Er ligt een minder grote druk op een Z-trainer of coach. Die begrijpt hoe zijn spelers of speelsters met de voetbalsport omgaan. Die staat zelf met oortjes in langs de lijn en heeft weinig nodig om het elftal of team te begeleiden. Die straalt minder wil om te winnen uit.
Voor een trainer/coach uit de X-generatie is er hoop. Je hoeft je elftal eigenlijk niet zo vaak meer iets uit te leggen. Er staat al veel voetbaloefenstof online. Diverse profclubs uit binnen en buitenland hebben tientallen filmpjes op het internet gezet om anderen te informeren en te inspireren. Daar waar we het vroeger met videobanden en Cd’s moesten doen met oefeningen die door bekende profvoetballers werden uitgevoerd, zijn diezelfde oefeningen nu te streamen of zelfs downloaden. Je kunt nu een training afsluiten door tegen de groep te zeggen: “Kijk vanavond nog even naar het filmpje van Voetballoco’s op YouTube. Overmorgen gaan we dat herhalen en uitbreiden”. Echter, die mentaliteit. Die winnaarsmentaliteit. Die heb je of die heb je gewoon niet. Je kunt snel zijn, veel techniek bezitten of spelbepaler zijn: als je als een zak aardappelen aan de aftrap verschijnt dan neem je niet alleen jezelf in de maling. Je laat dan niet alleen je ploeggenoten maar ook je supporters grandioos in de steek. Ik pleit er dan ook voor dat professionele voetballers een prestatiecontract moeten krijgen. In plaats van een profcontract waar je salaris bij voorbaat al vast ligt. Eens kijken hoe er dan gepresteerd gaat worden. Van welke generatie je dan ook bent. En tegen die Gen Z voetballers zeg ik: “De beuk er in voor 300.000 volgers!”. Ik wil als X-supporter gewoon waar voor mijn geld.
Zoals een bekende voetballer in Spanje ooit eens zei: Salid Y Disfrtuad (vrij vertaald: ga het veld op en heb plezier).
El Toro
