Mo Fikri slijpt de messen
Op ons platform heeft huis analist en onvervalste kenner van het lokale en regionale voetbal Mo el Fikri een speciale column. Ook deze keer neemt hij ons mee in zijn visie. Bij Mo kan het altijd twee kanten op; Of het ijskoud of het is bloedheet. Voor Mo bestaat er geen middenweg. Het is geweldig of het is niks. Een voorliefde voor Fairplay viel al niet meer te ontkennen. Vandaag neemt hij alle twijfel weg.
In de stad hoorde je het vroeger vaak: Fairplay? Ach, dat is toch een buurtelftal. Een bij elkaar geraapt zooitje. En eerlijk is eerlijk, dat imago heeft er ook wel een tijdje aan gekleefd. Maar wie de laatste tijd op Terweyde komt, ziet dat er iets aan het veranderen is. Daar groeit wat. Je voelt het gewoon langs de lijn.
Afgelopen zondag was niet eens de echte test. Fairplay speelde tegen een aangeslagen DBN’22. Dat elftal was een slap aftreksel van wat ik eerder heb gezien. Ik had er meer van verwacht, maar het niveau was eerlijk gezegd matig. Dat moet ook gewoon gezegd worden. Maar goed, daar kan Fairplay weinig aan doen. En wat zij deden, kon mij wel bekoren. Na rust was het eigenlijk klaar. Fairplay had de controle en uiteindelijk gaf de individuele kwaliteit de doorslag.
Neem Jamal Aamri. Die liet weer even zien wat fitheid betekent. Die loopt nog alsof het de eerste minuut is.
Van der Horst is een oude rot. Een etterbak in het veld ook hoor, laten we eerlijk zijn. Maar ik geniet er van. En dat zijn precies de gasten die je in je eigen team wil hebben.
En dan Mourad Samoud… daar spat de passie nog steeds vanaf. Die kan nog 5 jaar mee.
Voor mij is het heel simpel: deze competitie is beslist. Na die 4-0 is Fairplay kampioen. Ja, ze gaan vast nog wat punten morsen. Een beetje gemakzucht hier, een sociale wissel daar. Dat hoort erbij. Maar het maakt niks meer uit. Het is gespeeld. De koe is op het droge. Simpel.
Dus bij deze geef ik gelijk een advies aan de technische staf. Speel de potjes tegen ploegen die nauwelijks tegen een bal kunnen trappen voor de competitie, maar plan oefenwedstrijden tegen eerste- en tweedeklassers. Daar word je beter van en dat neem je mee naar het nieuwe seizoen. Tegen sterkere tegenstanders word je sneller afgestraft en fysiek getest. Dat heb je nodig als je vooruit wil. Want in augustus is iedereen weg. De voorbereiding op het nieuwe seizoen moet deze week nog beginnen.
Fairplay moet dus niet achterover leunen. Gewoon doorbouwen. Wat mij ook opvalt: de club zelf groeit mee. Ik zie minder gele kaarten. Minder gezeur tegen de scheidsrechter. Dat doet me goed. Er zit meer discipline in. Maar laat ik ook eerlijk blijven: op langere termijn moet er kwaliteit bij. De tweede klasse? Rustig aan. Dat is nu nog een stap te ver. Eerst maar eens een stabiele derdeklasser worden. Stap voor stap. Niet meteen dromen over de hoofdprijs.
In de organisatie zie ik trouwens ook vooruitgang. De staf staat goed. Met mensen als Martin Houvast en Nabil el Rahaoui zit daar balans in. Voetballend heeft Fairplay mij inmiddels wel overtuigd. Alleen moet dat speeltuingedrag er soms nog uit. Sommige gasten denken nog dat ze in de draaimolen zitten. Leuk hoor, maar in de derde klasse wordt dat gewoon afgestraft. Het mag allemaal wat directer. Soms is het te langdradig. Onnodig.
Maar goed. Dit kampioenschap is voor de hele club. Voor de supporters die elke week langs de lijn staan. Voor het bestuur. Voor de spelers. En natuurlijk voor de architect van het geheel: Joey Hoffmans. Zo iemand moet je koesteren bij Fairplay. Want trainers zoals hij lopen niet op elke straathoek rond.
En nu? Gewoon doorgaan. Niet zeuren. Niet verslappen. Voetballen.
