JOOP GREVINGA

In deze nieuwe rubriek worden we geholpen door voetballiefhebber en oud-voetballer Eddy Coenmans. Wie zaalvoetbal zegt, zegt Eddy Coenmans. Vele doelpunten scoorde hij voor Coenmans Metalen en de Chopinplein-boys, het lijkt een eeuwigheid geleden. Coenmans is tegenwoordig schrijver/auteur en schiet de Culemborgse Velden te hulp als het gaat om een stuk historie. De eerste editie van zijn bijdrage gaat over niemand minder dan Joop Grevinga.

Geboren op 17 augustus 1952 in de Nieuwstraat in Culemborg. Hij begon zijn voetbalcarrière – net als veel jongens uit die tijd – op zijn 6^e jaar bij de Rooms Katholieke Voetbalvereniging Fortitudo. Zijn eerste trainer was Koos Vermeulen. Op zijn 18^e werd hij kampioen met de A1 en uiteindelijk schopte hij het tot het spelen in het 1^e elftal. Joop heeft het ontstaan van het tweede veld nog goed in het geheugen. Dat trainingsveld had de naam “De Sleutel” en je moest er wel wat voor doen om er te kunnen komen.

Door een toevallige ontmoeting met oud Ajax-keeper Gert Bals, raakte hij verknocht aan voetbalclub AFC Ajax. Het zorgde er voor dat Joop alleen nog maar op de zaterdag wilde voetballen. Zodat hij op de zondag naar wedstrijden van Ajax kon gaan. Hij verhuisde in 1979 naar Culemborg ’67. Dat speelde eerst aan de Beesdseweg in Culemborg en later aan de Westersingel. “Je kwam alleen in het 1^e elftal als je in het bezit was van een auto”, zo verklaarde Joop met een glimlach.  Na een wat minder seizoen besloot hij om de club achter zich te laten.

In de jaren ’80 speelde hij voor CVV Vriendenschaar, alvorens hij aan diverse lange wandelingen begon. Na zijn terugkomst uit Nepal in 1986, besloot hij om weer terug te keren bij Culemborg’67. Hij sloot zich aan bij het 3^e elftal. Twee weken na zijn terugkomst herkenden de mensen van de club hem nauwelijks meer. Ze vonden ook dat hij eerst een paar weken moest aansterken om weer aan het voetballen te kunnen komen. Een week later stond hij glimlachend en wel te wachten op de spelers van het 3^e om mee te doen in een uitwedstrijd op een boerenveld ergens in de provincie Utrecht.

In de kleedkamer pakte hij het laatste broekje uit de tas met voetbaltenues. Er werd hard gelachen toen bleek dat hij het laatste witte broekje er uit haalde en iedereen zag dat er een gat aan de achterkant zat, zo groot als een tennisbal. Onder luid gejoel beloofde hij dat hij er een doelpunt mee zou maken. Er werd nog harder gelachen terwijl Joop het voetbalbroekje omgedraaid aandeed, zodat het gat nu aan de voorkant zichtbaar was. Na een half uur kreeg het 3^e elftal een vrije trap mee en niemand anders dan Joop Grevinga eiste de bal op en scoorde een fraai doelpunt door de bal geplaatst in de rechter bovenhoek van het doel van de tegenstander te schieten. Het doelpunt werd daarna door het hele elftal gevierd en Joop juichte alsof hij zojuist de wereldbeker had gewonnen.

In de jaren’90 trainde en coachte hij het elftal van zijn dochter bij CVV Vriendenschaar en dat deed hij met Ron Wammes. Joop was in die jaren ook actief binnen het zaalvoetbal met het team Wijkstars. Daarmee won hij de finale tegen het Centraal Boekhuis.

Het mooiste doelpunt uit zijn voetballoopbaan was een vrije trap tegen Garuda Maluku. “Eigenlijk wilde Gerard Bleijenberg die nemen maar ik schoot hem vervolgens zelf in de kruising”, aldus de man met het verfijnde gevoel voor de bal.

Vanzelfsprekend overhandigden we Joop een exemplaar van onze seizoensgids. Deze werd met een grote glimlach in ontvangst genomen. Bent u nog niet in bezit van dit unieke naslagwerk? We hebben er nog een aantal op de plank..